Gün, Afrika güneşinin sert ışığıyla başlar. Toz, rüzgârla birlikte sokak aralarına dolarken; küçük eller, metal bir kabı iki eliyle sıkıca tutar. Çocuğun bakışı kazana değil aslında: “Bugün de var mı?” sorusuna yöneliktir.

Biraz sonra büyük kazanların başında hareket başlar. Buhar yükselir, kepçenin sesi duyulur. Sıra ilerlerken her adım, bir öğüne yaklaşmaktan fazlasıdır; görülmeye ve hatırlanmaya yaklaşılan bir adımdır.

Tabak dolduğunda çocuk geriye çekilir. İlk lokma, bazen bir günün tek yemeğidir. Ve o lokma, sadece açlığı değil; bir süreliğine kaygıyı da susturur. Bu yüzden sıcak yemek ikramı; “yardım” kelimesinden daha geniş bir anlam taşır: insanlık.